İnanan adam kavmini elçileri takip etmeye davet eder

Kentin en uzak yerinden bir adam koşarak geldi: "Ey kavmim, elçilere uyun." dedi.

Sizden bir ücret istemeyenlere uyun, onlar doğru yoldadırlar.

Ben niçin beni yaratana kulluk etmeyeyim? Siz de hep O'na döndürüleceksiniz.

O'ndan başka tanrılar edinir miyim hiç? Eğer O çok esirgeyen, bana bir zarar vermek dilese, onların şefa'ati bana hiçbir yarar sağlamaz ve onlar beni kurtaramazlar."

O takdirde ben, apaçık bir sapıklık içinde olurum.

Ben sizin Rabbinize inandım, (gelin) beni dinleyin.

Ona: "Cennete gir" denilince: "Keşke, dedi, kavmim bilseydi.

Rabbimin beni bağışladığını ve beni ağırlananlardan kıldığını!"

Ondan sonra biz, kavminin üzerine gökten bir ordu indirmedik, indirici de değildik, (buna gerek yoktu).

Sadece korkunç bir gürültü oldu, hemen sönüverdiler.

Yazık şu kullara! Kendilerine gelen her elçi ile mutlaka alay ederlerdi.

Görmediler mi kendilerinden önce nice nesilleri yok ettik; onlar bir daha kendilerine dönüp gelmezler?

Ancak hepsi toplandığı zaman huzurumuza getirileceklerdir.